تبلیغات
اطلاعات عمومی - بمب هیدروژنی چیست؟
 
اطلاعات عمومی
امیدما،دانایی ایرانیان
درباره وبلاگ


تبادل با لینک مرتبت.
شرکت در نظرسنجی کمک به ماست.


باتشکرAmirM

مدیر وبلاگ : Amir MP
نویسندگان
نظرسنجی
علاقه به قرار دادن کدام مطالب دارید؟











سه شنبه 1396/04/13 :: نویسنده : Amir MP

بمب هیدروژنی

نخستین تسلیحات اتمی ساخته شده و استفاده شده در جنگ (توسط ایالات متحده آمریکا در حملاتش علیه ژاپن به سال 1945 میلادی) همگی از نوع «شکافت خالص» بودند و در جریان جنگ سرد نیز قدرت این تسلیحات به میزان قابل توجهی افزایش یافت.

نخستین بمب هیدروژنی دنیا Ivy Mike نام داشت که توسط ایالات متحده آمریکا ساخته شد و در سال 1952 میلادی در منطقه Enewetak Atoll اقیانوسه آزمایش گردید. بعد از این اتفاق  اتحادیه جماهیر شوروی آزمایشی مشابه به این را در سیبری انجام داد.

در سال 1957 میلادی، بریتانیا به این گروه پیوست و یکی از بمب های هیدروژنی خود را روی جزیره مالدن در قلب اقیانوسیه انداخت. چین نیز نخستین بمب هیدروژنی اش را در منطقه آزمایش Lop Nur در سال 1967 میلادی منفجر کرد و فرانسه نیز اواخر همین سال آزمایشی مشابه را در جنوب اقیانوسیه انجام داد.

براساس اعلام کارشناسان، اغلب بمب های هسته ای که امروز توسط پنج عضور دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد (یعنی ایالات متحده آمریکا، فرانسه، انگلیس، روسیه و چین) مورد استفاده قرار می گیرند همگی از نوع حرارتی هسته ای (thermonuclear) هستند.

در سال 1998 میلادی، هند مجموعه ای از آزمایشات هسته ای خود را انجام داد که طبق اعلام نظر کارشناسان یکی از آنها از نوع هیدروژنی بوده است، البته به ذعم بسیاری، آن بمب آنقدر قوی نبوده که بتوان به حسابش آورد.

تشخیص انواع بمب

10-ivy-mike

اما نکته مهمی که کارشناسان برای تشخیص نوع یک بمب به آن رجوع می کنند، نوع گرد و غباری است که بعد از انفجار بر جای می ماند چراکه ایزوتوپ های رادیواکتیو، هر یک نشان دهنده فرایندهای متفاوتی هستند.

برای نمونه با استفاده از این بقایا می توان تشخیص داد که آیا یک واکنش هسته ای شامل شکافت (یا تقسیم اتم های سنگین) بوده است یا علاوه بر آن، همجوشی (یا همان الحاق اتم های سبک) را نیز در بر می گرفته؟

اینکه مواد شکافتی اورانیوم بوده اند یا پلوتونیم و آیا هر دوی واکنش های شیمیایی رخ داده اند یا خیر، در کنار هم اتفاق افتاده اند یا با فاصله از هم، همه و همه از مواردی هستند که می توان با بررسی گرد و غبار به جای مانده از انفجارهای هسته ای تشخیص شان داد.

الفبای ساخت بمب های هیدروژنی

در تسلیحات هسته ای از «انرژی قدرتمند هسته ای» استفاده می شود که ذرات دارای بار مثبت (یعنی پروتون ها) را در هسته اتم کنار هم نگه می دارد. این نیرو صرفا در فاصله های اندک موثر واقع می شود، با این همه، در حدود چندین تریلیون از گرانش قوی تر است و به همین خاطر به راحتی می تواند بر دافعه میان بارهای مثبت غلبه کند (می توانید آن را به سان نزدیک کردن دو قطب هم نام آهن ربا در نظر بگیرید).

انواع تسلیحات هسته ای

1813aqov5wc2jjpg

تسلیحات هسته ای هم بر دو نوع هستند؛ نخست نوعی که به واسطه تقسیم شدن هسته های بسیار بزرگ (شکافت هسته ای) کار می کنند و دیگر نوعی که با فشرده سازی اتم های بسیار کوچک (همجوشی هسته ای در بمب های هیدروژنی که تحت عنوان بمب های حرارتی هسته ای از آنها یاد می شود) فعال می شوند.

در هر دوی این فرایندها مقدار قابل توجهی انرژی آزاد می گردد. نخستین مانع در ساخت یک بمب هسته ای پیدا کردن سوخت هسته ایست. انواع انگشت شماری از اتم ها در طبیعت وجود دارند که هم اندازه مناسب دارند و هم به اندازه کافی فراوانند که بشود با آنها بمب هسته ای تولید کرد.

در بمب های شکافتی یا از اورانیم استفاده می شود یا پلوتونیم و یا ترکیبی از دوتریوم و تریتیوم (که هر دویشان اشکال کم یابی از هیدروژن هستند) تا همجوشی هسته ای اتفاق بیافتد.

تهیه اورانیوم برای ساخت تسلیحات هسته ای نیز کار آسانی نیست و برای این منظور به توده های غنی شده از شکل کمتر پایدار اورانیوم 235 نیاز است که آن نیز تنها یک درصد از میزان اورانیوم موجود در طبیعت را تشکیل می دهد.

99 درصد باقی مانده از اورانیوم موجود در طبیعت نیز از نوع 238 است که برای ساخت بمب های هسته ای به کار نمی آید چراکه به راحتی نمی توان اتم های آن را دچار شکافت هسته ای کرد.

تفکیک این دو نوع اورانیوم که تقریبا از هر لحاظ به غیر از وزن با هم شبیه هستند نیز کار دشواری است و به زمان و انرژی زیادی نیاز دارد. محض اطلاع تان باید بگوییم، نیروگاهی که اورانیوم مورد نیاز برای ساخت نخستین بمب اتمی را عنی سازی کرد در حدود 161 کیلومتر لوله کشی و هزاران هیتر و کمپرسور داشت تا اورانیومم را به گاز تبدیل کرده و بتواند ایزوتوپ های آن را از هم جدا کند.

مشکلی که در مورد تریتیوم (یکی از ایزوتوپ های هیدروژن وجود دارد) از این هم بزرگ تر است. این ماده به شکل طبیعی تقریبا وجود خارجی ندارد و به همین خاطر لازم است که با استفاده از رآکتورهای خاصی تولید شود که کار ساختشان نیز ساده نیست و هر بار نیز میزان اندکی تریتیوم تولید می کنند.

بنابراین اغلب کشورها نمی توانند سوخت هسته ای مناسب برای ساخت بمب را تامین کنند و در نتیجه توان تولید این بمب ها را هم ندارند.

با در اختیار داشتن سوخت کافی اما می توان یک بمب هسته ای ابتدائی تولید کرد و آنچه برای این منظور نیاز دارید ایحاد شرایطی است که بتواند رشته ای از واکنش های شیمیایی را رقم بزند.

یک انفجار هسته ای کوچک

titanii2 (1)

در تسلیحاتی که با شکافت هسته ای کار می کنند، وقتی یک اتم اورانیوم 235 تقسیم می شود دو نوترون آزاد می گردد. اگر هر کدام از این نوترون ها با یک اتم اورانیوم 235 دیگر برخورد کند، آن دو اتم دچار شکافت شده و دو نوترون دیگر تولید می شود و این روند همچنان ادامه پیدا می کند. این اتفاق البته تنها در صورتی رخ میدهد که به مقدار کافی اورانیوم 235 در یک بخش وجود داشته باشد تا هر کدام از نوترون ها شانس آن را داشته باشند که با اتم دیگر برخورد نمایند.

بعد از آنکه مقدار کافی از اورانیوم 235 به دست آمد، کار ساده خواهد بود. تنها کافیست که با دو توده کوچک از اورانیوم کار خود را آغاز نمایید و آنها را با سرعت بالا با هم برخورد دهید.

تسلیحات نوع همجوشی پیچیدگی بیشتری دارند. همجوشی هسته ای نیازمند شرایطی است که تنها درون خورشید وجود دارد و آن دما و فشار بسیار بالاست (میلیون ها برابر چیزی که ما روی زمین داریم).

سوخت هسته ای نیز باید برای مدتی طولانی در چنین شرایطی نگهداری شود تا همجوشی آغاز گردد. البته جزئیات تکنیکی این کار سِری است اما یکی از روش های ایجاد شرایط دمایی نظیر خورشید است که ابتدا یک شکافت هسته ای رخ دهد.

به بیان دیگر لازم است که یک بمب هسته ای بسازید و از طریق آن، بمب هیدروژنی تان را آماده نمایید.

بزرگ ترین بمب هیدروژنی تاریخ Tsar Bobma (سال 1961 میلادی) نام دارد که بیش از 3000 مرتبه بزرگ تر از بمب اتمی مورد استفاده در هیروشیما بود.

وقتی این بمب در منطقه ای دورافتاده واقع در روسیه آزمایش گردید، پیش بینی شد هر فردی در فاصله 100 کیلومتری از انفجار آن قرار داشته باشد دچار سوختگی درجه سوم خواهد شد. بعد از تست مشخص گردید به خاطر قدرت انفجاری بالای آن آزمایش، شیشه منازل در محدوده 900 کیلومتری از محل انفجار شکسته است. این یعنی، اگر آن انفجار در برلین اتفاق می افتاد، شیشه منازل در لندن فرو می ریخت.





نوع مطلب : جنگ افزار، 
برچسب ها : بمب هیدروژنی، قوی تر از بمب هسته ای، بمب هیدروژنی در دست چه کشورهایی است؟، مخترع بمب هیدروژنی، بمب های اتمی، ساخت بمب هیدروژنی، تفاوت بمب هسته ای و هیدروژنی،
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :